ﻧﻮر ﺣﺠﺎب اﺳﺖ
اﺑﻦ ﻋﺮﺑﯽ

ﺧﺎﻧﻢ ﮐﺎﻣﺮون در ﮐﺘﺎب ﻧﺒﺮد ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ اﮔﺮ ﻫﯿﺘﻠﺮ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ در آن ﺳﺎلﻫﺎی ﺗﺤﺼﯿﻞ در رﺷﺘﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎی زﯾﺒﺎ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮدنِ ﺑﻮم ﺳﻔﯿﺪ را ﺗﺎب ﺑﯿﺎورد ﺷﺎﯾﺪ ﻻزم ﻧﻤﯽﺷﺪ ﺗﻤﺎم دﻧﯿﺎ را ﺑﻪ آﺗﺶ ﺑﮑﺸﺪ.

دو ﻫﻔﺘﻪ اﺳﺖ ﻣﻦ ﻫﺮﺑﺎر آﻣﺪه‌ام ﻧﺸﺴﺘﻪام ﺑﻪ ﻋﮑﺲﻫﺎﯾﯽ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه‌ام، ﺑﻪ دوﺳﺘﯽ ﮔﻔﺘﻪام ﺑﯿﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﻋﮑﺴﯽ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﯿﻢ، ﺻﻔﺤﻪی ﺳﻔﯿﺪی ﮔﺸﻮده‌ام و ﻣﻐﻤﻮمﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪام و ﺳﺮم را ﺑﻪ ﮐﺎر دﯾﮕﺮی ﮔﺮم ﮐﺮده‌ام ﺗﺎ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﻧﺸﺪ ﯾﺎ ﻣﻦ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ. ﺑﻌﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮده‌ام ﻧﻮﺷﺘﻦ از اﯾﻦ ﻋﮑﺲﻫﺎ ﺗﺨﺼﺼﯽ ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﺪارم. ﻫﯽ ﻋﻘﺐ رﻓﺘﻪام و ﻫﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮده‌ام ﭼﯿﺰی ﻧﻨﻮﯾﺴﻢ. ﺣﺎﻻ ﻫﻢ اوﺿﺎع ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻨﺪاﻧﯽ ﻧﮑﺮده‌اﺳﺖ اﻣﺎ ﺧﻮاﺑﻢ ﻧﻤﯽﺑﺮد. ﯾﮏ ﻋﮑﺲ ﺧﻮاﺑﻢ را رﺑﻮده اﺳﺖ.

زﻧﯽ دارد ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﺧﻨﺪد. ﺧﻨﺪه‌ای ﻣﺮدد و ﻧﻪ ﭼﻨﺪان ﭘﻬﻦ. ﭼﺸﻢﻫﺎ، ﺷﺒﯿﻪ آوﻧﮓ ﺑﻮدنِ ﭘﺲ از ﻫﻤﺂﻏﻮﺷﯽ ﯾﺎ ﺷﺒﯿﻪ اﺷﺘﯿﺎﻗﯽ ﮐﻮر ﭘﯿﺶ از آن اﺗﻔﺎق ، ﮐﻤﯽ ﺑﺎز و ﮐﻤﯽ ﺑﺴﺘﻪ. دﺳﺖﻫﺎ، ﮐﻢﺟﺎن ﭼﻨﮓ زده ﺑﻪ دو ﺳﻮی ﭘﺎرﭼﻪای. ﻣﻮﻫﺎ ﺳﯿﺎه و ﮐﻮﺗﺎه. زن، ﭼﯿﺰی ﺑﯿﻦ زﺷﺖ و زﯾﺒﺎ. ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﺘﻮﺳﻂ. ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞِ اﺷﺎره و در ﺧﺴّﺘﯽ ﻣﺪام در ارزاﻧﯽ ﮐﺮدن ﭼﯿﺰی ﺑﺮای رواﯾﺖ. ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺟﺰ ﯾﮑﯽ. ﯾﮏ ﺗﮑﻪ ﭼﺴﺐ.

ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻪ ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ اﺳﺖ و ﭼﺴﺒﯽ ﺳﻔﯿﺪ از وﺳﻂ ﺗﻦِ زﻧﯽ رد ﺷﺪه اﺳﺖ. ﯾﮏ ﺧﻂ ﻋﺎﺑﺮ ﭘﯿﺎده ﮐﻪ از روی ﻋﺎﺑﺮی رد ﺷﺪه‌اﺳﺖ و رﺳﯿﺪه اﺳﺖ ﺑﻪ آن ﺳﻮی ﺧﯿﺎﺑﺎن. ﭘﺎﻫﺎ را ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﮐﺮده اﺳﺖ و آن ﺑﺨﺶﻫﺎی ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه از ﺑﺎﻻﺗﻨﻪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺟﻮﻫﺮی آﺑﯽ رﻧﮓ آﻏﺸﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ. پیش‌تر ﮔﻮﯾﯽ ﯾﮑﯽ ﺟﻮﻫﺮی آﺑﯽ ﭘﺎﺷﯿﺪه ﺑﻪ ﺑﺎﻻﺗﻨﻪ و ﺑﻌﺪ در ﮔﺬر زﻣﺎن اﻧﮕﺎر ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺒﻮده. آدم دﯾﮕﺮی در ﯾﮏ ﺻﺒﺢ ﺑﻼﺗﮑﻠﯿﻒ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﯽ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﺎﻻ ﺳﺮ ﺗﺼﻮﯾﺮ، ﯾﮏ ﺗﮑﻪ ﭼﺴﺐ ﮐﺎﻏﺬی ﺳﻔﯿﺪ ﺑﺮﯾﺪه، ﮔﺬاﺷﺘﻪ روی ﻟﺐ ﺑﺎﻻﯾﯽ، ﻋﮑﺲ را ﺑﺎ دﺳﺖ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ و ﭼﺴﺐ را ﭘﺨﺶ ﮐﺮده روی زﻧﯽ ﮐﻪ دارد دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯽزﻧﺪ ﮐﻪ زﻧﺪه ﺑﻤﺎﻧﺪ و ﺑﻌﺪ ﻫﻢ رﻓﺘﻪ ﭼﺎﯾﯽ ﻻﻫﯿﺠﺎﻧﺶ را ﺑﺎ ﻗﻨﺪ اداره ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪه. ﭘﺎﻫﺎی زن ﺷﺒﯿﻪ ﭘﺎﻫﺎی ﺟﺎدوﮔﺮِ ﺷﻬﺮ آوز از ﯾﮏ ﻃﺮف ﭘﯿﺪاﺳﺖ و آن ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ ﺷﺮﺣﺶ رﻓﺖ از ﺳﻮی دﯾﮕﺮ. ﺷﺒﯿﻪ ﺳﻮﺳﮑﯽ ﮐﻪ از دو ﺳﻮی دﻣﭙﺎﯾﯽِ اﺑﺮی ﻣﺮده و ﺑﯿﺮون زده، اﯾﻦ زن، دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﺶ را از ﻻی ﭼﺴﺐ ﮐﺶ داده ﺑﻪ ﺑﯿﺮون و ﺳﻌﯽ ﮐﺮده ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻢ، ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻤﯽﺧﻮاﻫﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ او ﻣﺎﻧﺪه ﺗﺎ ﺑﺮای ﻣﺎ رواﯾﺖ ﮐﻨﺪ. ﻧﻪ. اﯾﻨﺠﺎ اﯾﻦ او ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺎرش را ﺧﻮب اﻧﺠﺎم داده. اﯾﻦ ﭼﺴﺐ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮای ﭘﻮﺷﺎﻧﺪنِ زﺧﻢ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﻫﻤﯿﺸﻪ رد ﺧﻮن، زﺧﻢ را اﺣﻀﺎر ﻣﯽﮐﻨﺪ. رد اﯾﻦ زن ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ دﺳﺖﻫﺎ و ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ؟ آﯾﺎ ذﻫﻦ ﻣﻦ در اﯾﻦ ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﺎراﻧﯽ ﺑﻼﺗﮑﻠﯿﻒ رد اﯾﻦ زن اﺳﺖ؟

اوﻟﯿﻦ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﻠﻤﻪی ﭼﺴﺐ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻣﯽرﺳﺪ ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ اﺳﺖ. ﭼﺴﺐ، ﺗﮑﻪﻫﺎی ﻣﺘﻼﺷﯽ را ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﯽدارد. ﭼﺴﺐ از ﻓﺮوﭘﺎﺷﯽ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﭼﺴﺐ اﻧﺴﺎن ﻣﻬﻤﯽ اﺳﺖ. اﻣﺎ آﯾﺎ اﯾﻨﺠﺎ و در اﯾﻦ ﻋﮑﺲ ﭼﯿﺰی ﻣﺘﻼﺷﯽ ﺷﺪه در ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﺎﺳﺖ؟ آﯾﺎ اﯾﻦ زن ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﺗﮑﻪای داﺷﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺪﻧﺶ را دوﺑﺎره ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﺑﭽﺴﺒﺎﻧﺪ و ﺑﺴﺎزد؟ اﮔﺮ ﻧﻪ، ﭼﺴﺐ در اﯾﻦ ﻋﮑﺲ دارد ﭼﻪ ﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﺪ؟ ﭼﺮا اﺳﺘﻔﺎده‌ی ﻏﺮﯾﺐ از ﺷﯽای ﺑﺮای ﭼﯿﺰی ﺟﺰ آﻧﭽﻪ ﺑﺮاﯾﺶ اﺧﺘﺮاع ﺷﺪه، ﮔﺎﻫﯽ ﺣﺎﻣﻞ ﺧﺸﻮﻧﺖ، ﺗﺤﻘﯿﺮ ﯾﺎ ﺗﺮاژدی اﺳﺖ؟ ﭼﺮا ﻣﻦ در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ دﻗﯿﻘﺎ ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﺮدی ﻣﯽاﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺳﯿﺦِ دراز دارد ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ از ﺗﻮی دﻫﺎن ﺻﻨﺪوق ﺻﺪﻗﺎت ﺳﮑﻪای ﺑﯿﺮون ﺑﮑﺸﺪ؟ آﯾﺎ دﯾﺪنِ ﮐﺎرﺑﺮد ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮه‌ی ﭼﯿﺰﻫﺎ، ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ و آدمﻫﺎ ﺣﺎﻣﻞ ﭘﯿﺎﻣﯽ از ﺳﻮی اﺳﺘﺒﺪاد اﺳﺖ؟ ﺳﻨﮓﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﻓﻠﺴﻄﯿﻦ در ﺑﺮاﺑﺮ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﯽﺷﻮد ﺑﺮای ﭼﻪ از روز اول آﻧﺠﺎ ﺑﻮده؟ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺟﻨﮕﯽ ﭼﻨﯿﻦ را در زﻫﺪان ﺧﻮد ﭘﺮورش ﻧﻤﯽدﻫﺪ. اﯾﻦ اﻧﺴﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺨﯿﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ و در اﯾﻦ ﺧﯿﺎل‌ورزی ﮔﺎﻫﯽ ﻣﺮزﻫﺎی اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺧﻮدش را ﻫﻢ از ﯾﺎد ﻣﯽﺑﺮد و از ﭼﯿﺰﻫﺎ، ﻣﻌﺎﻧﯽ دﯾﮕﺮی ﺑﯿﺮون ﻣﯽﮐﺸﺎﻧﺪ. اﯾﻦ زن ﯾﮑﭙﺎرﭼﮕﯽ ﻣﺤﺾ اﺳﺖ. ﭼﺴﺐ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻪ ﺑﺮای ﺗﺮﻣﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﺮای اﺳﺘﺘﺎر آﻣﺪه اﺳﺖ. ﭘﺪﯾﺪهای ﭘﺮﺗﮑﺮار در ﻣﺠﻼت و ﮐﺘﺎبﻫﺎی ﺧﺎرﺟﯽ دﻫﻪﻫﺎی ﭘﺲ از اﻧﻘﻼب. ﻣﯽﺷﻮد ﻓﮑﺮ ﮐﺮد اﯾﻦ ﯾﮏ ﺗﮑﻪ ﮐﺎﻏﺬ اﺳﺖ و ای ﮐﺎش ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻏﺬ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺮز ﺧﻮدش را ﺑﺎ ﺑﯿﺮون ﺣﻔﻆ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﮐﺎﻏﺬ را ﻣﯽﺷﻮد در ﻟﺤﻈﻪی ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ﺑﺮداﺷﺖ و ﻋﮑﺲ را دوﺑﺎره دﯾﺪ اﻣﺎ ﭼﺴﺐ و ﺟﻮﻫﺮ آﺑﯽ ﺧﺒﺮ از ﭼﯿﺰی ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻣﯽدﻫﻨﺪ. ﭼﺴﺐ ﻣﺮزﻫﺎ را ﻣﯽﺧﻮرد و ﻣﯽﺑﻠﻌﺪ. ﭼﺴﺐ ﻣﺎﻫﯿﺖ ﺳﻄﺢ را ﺧﺮاش ﻣﯽدﻫﺪ و ﺧﻮد را در ﺗﺎروﭘﻮد دﯾﮕﺮی ﭘﺨﺶ ﻣﯽﮐﻨﺪ. آن‌وقت دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽﺷﻮد ﻓﻬﻤﯿﺪ از ﮐﺠﺎ ﭼﺴﺐ اﺳﺖ و ﺗﺎ ﮐﺠﺎ زن. ﭼﺴﺒﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﭼﺴﺒﺎﻧﺪن ﺑﮑﺎر ﻧﺮود، ﭼﻮن اﺻﻼ ﭼﯿﺰی ﺑﺮای ﭼﺴﺒﺎﻧﺪن ﻧﯿﺴﺖ و ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﯾﮏ وﺟﻮد ﻣﺘﺤﺪ اﺳﺖ، ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﺎﻫﯿﺖ ﺳﻮژه‌اش را ﻣﯽﻣﮑﺪ. درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻟﮑﻪ. ﻟﮑﻪی ﺟﻮﻫﺮ آﺑﯽ. ﻣﻦ از اﯾﻦ ﺑﺎزی ﺧﺴﺘﻪام ﮐﻪ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ ﺣﺪس ﺑﺰﻧﻢ و ﺳﻌﯽ ﮐﻨﻢ اﯾﻦ ﺗﺼﻮﯾﺮ را ﻣﺴﺘﺘﺮ ﻧﺸﺪه و ﺳﺎﻟﻢ ﺧﯿﺎل ﮐﻨﻢ. ﺧﯿﺎﻟﻢ ﺧﺴﺘﻪ اﺳﺖ. ﻣﻦ ازﻣﻮنِ ﺧﻮد در داﻻنﻫﺎی ﺗﺎرﯾﮏ زﻣﺎن را ﭘﺲ داده‌ام و اﺗﻔﺎﻗﺎً اﻻن دﯾﮕﺮ ﻓﻘﻂ دﻧﺒﺎل ﻧﻮر ﻣﯽﮔﺮدم. ﻣﻦ او را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ. ﻣﻦ ﻧﻪ در ﺧﯿﺎل ﮐﻪ در ﺑﺮاﺑﺮم او را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ. ﻣﻦ ﯾﮏ ﺑﺎر اﻧﺘﻬﺎی ﻏﺎر اﻓﻼﻃﻮن را دﯾﺪه‌ام. ﻣﻦ ﺧﻮرﺷﯿﺪ را دﯾﺪه‌ام. ﻣﻦ دﯾﮕﺮ ﺑﺎ ﺳﺎﯾﻪﻫﺎ و ﭼﺴﺐﻫﺎ و اﺑﻬﺎمﻫﺎ ﮐﺎری ﻧﺪارم. ﻣﻦ ﺻﻮرت ﻣﺮدی را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﭼﺴﺐ را روی ﺗﻦ اﯾﻦ زن ﭼﺴﺒﺎﻧﺪه اﺳﺖ. ﻣﻦ دﯾﮕﺮ دارم ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ. ﺣﺎﻻ، دﯾﮕﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎر ﻣﺎ، دﯾﺪن اﺳﺖ. دﯾﺪن آﻧﭽﻪ ﭼﺴﺐ ﺳﺮﺧﻮﺷﺎﻧﻪ ﮔﻤﺎن ﻣﯽﮐﻨﺪ در ﺧﻮد ﺣﻞ ﮐﺮده اﺳﺖ. دﯾﺪنِ ﺑﺎزواﻧﯽ آن ﺳﻮی ﻟﮑﻪﻫﺎ. دﯾﺪنِ ﺗﻨﯽ آن‌سوی ﭼﺴﺐﻫﺎ. ﭼﺴﺐﻫﺎی ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺎر. ﭼﺴﺐﻫﺎی ﻋﺒﻮسِ ﺟﻤﻌﻪﻫﺎی ﻧﻘﺮه و ﮔﻨﺪم و اﺳﺘﯿﺼﺎل. زن، ﻫﯿﭻ ﭘﯿﺎمِ روﺷﻨﯽ ﻧﺪارد. او در ﺑﻌﺪازﻇﻬﺮی ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ، ﺑﺎ ﻟﺒﺎسﻫﺎ و ﺻﻮرت و ﺗﻨﯽ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ، آﻣﺪه اﺳﺖ، ﻧﺸﺴﺘﻪ اﺳﺖ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﻮراﺧﯽ ﺳﯿﺎه ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯽداﻧﺴﺘﻪ اﺳﻤﺶ ﭼﯿﺴﺖ، ﺑﻪ ﺣﺮف ﮐﺴﯽ ﮔﻮش ﮐﺮده و دﺳﺖﻫﺎ را ﺑﺮده ﺑﺎﻻ و ﺑﺪن را ارﯾﺐ ﮐﺮده و ﭘﺎﻫﺎ را ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﺑﺎ ﺟﻮراب ﺳﻔﯿﺪ و ﮐﻔﺶ ﺳﯿﺎه ﮐﺞ ﮐﺮده و ﺗﮑﺎن ﻧﺨﻮرده ﺗﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ. او ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮده ﺗﺎ ﮐﺎری ﮐﺎرﺳﺘﺎن ﮐﻨﺪ و دﻗﯿﻘﺎً ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﻮدنِ زن اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﺴﺐ را رﺳﻮا ﻣﯽﮐﻨﺪ. وﻗﺘﯽ ﭼﯿﺰی ﺑﺮای ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدن و ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪن ﻧﯿﺴﺖ، ﭘﺮدهﻫﺎ، ﺑﯿﺶ از ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﺣﯿﺜﯿﺖ ﺧﻮد را ﻣﯽدرﻧﺪ. اﯾﻦ زن آﻣﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮود. ﺣﺎﻻ، ﺑﻪ ﺟﺎدوی ﻫﻤﯿﻦ ﻟﮑﻪﻫﺎی آﺑﯽ ﻧﺎﺑﻪﺟﺎ و ﭼﺴﺐِ ﺑﯽﻓﺎﯾﺪه ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ. ﻫﺮ ﺣﺠﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﻧﻮر ﻧﯿﺴﺖ آﻗﺎی اﺑﻦ ﻋﺮﺑﯽ. ﺣﺠﺎﺑﯽ ﻧﻮر اﺳﺖ ﮐﻪ آن ﺳﻮﯾﺶ ﺧﺮدی در اﺑﻬﺎم ﺷَﮑﻞ ﺑﺒﻨﺪد و ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮد. ﻫﺮ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻧﯽ ﺧﯿﺎل را دﺳﺘﮑﺎری ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ. زﺧﻤﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﮔﺴﺴﺘﮕﯽ و ﻓﺮوﭘﺎﺷﯽای، ﺗﺎ ﭼﺴﺐ، ﮐﺎری ﺑﺮای اﻧﺠﺎم داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. وﮔﺮﻧﻪ ﻣﯽﺷﻮد ﻫﻤﯿﻦ. ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻮﺷﺸﯽ ﻧﺎﻓﺮﺟﺎم و ﻏﯿﺮﻋﺎدی، در ﺑﺮاﺑﺮ ﺻﻮرﺗﯽ ﻋﺎدی و ﺑﻮدﻧﯽ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ. اﯾﻦ ﻋﮑﺲ ﮐﻪ ﻧﺎﺑﻮد ﺷﺪ. ﺟﻮﻫﺮﻫﺎ و ﭼﺴﺐﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺶ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و او را ﺧﻮردﻧﺪ. وﻟﯽ ﻣﻦ او را دﯾﺪم. و دﯾﺪن، ﺑﺰرگﺗﺮﯾﻦِ ﻣﻘﺎوﻣﺖﻫﺎﺳﺖ. دﯾﺪن ﻧﻮر در روزﻫﺎی ﺗﺎرﯾﮏ. دﯾﺪنِ ﺧﻨﺪه از آن ﺳﻮی اﺷﮏ و دﯾﺪن ﯾﮏ زنِ، زﻧﯽ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ ﭼﺴﺐ، ﺑﺎ ﺣﻀﻮرِ ﻧﺎﻣﻮزوﻧﺶ، او را ﺑﻪ ﭼﯿﺰی ورای آﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﮐﺎر ﻣﺎ، دﯾﺪن اﺳﺖ و ﮐﺎر ﭼﺴﺐ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪن. ﻣﺎ دﯾﺪﯾﻢ. ﺷﻤﺎ اﻣﺎ، آﯾﺎ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪﯾﺪ؟‍!

دﯾﮕﺮ روز، در ﻣﯿﺪان ﮐﺮﺳﯽﻫﺎی زرﯾﻦ ﺑﻨﻬﺎدﻧﺪ و ﯾﻮﺳﻒ را ﺑﯿﺎراﺳﺘﻨﺪ و ﺑﺮ ﮐﺮﺳﯽ ﻧﺸﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻫﺮﮐﻪ آﻧﺠﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺑﻀﺎﻋﺖ ﺑﻮد و ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺎل و ﺛﺮوﺗﯽ ﺑﻮد ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ او را ﺑﺨﺮﻧﺪ. ﭘﯿﺮزﻧﯽ در ﻣﯿﺎﻧﻪ ﻣﯿﺎﻣﺪ، ﮐﻼﻓﻪﯾﯽ رﯾﺴﻤﺎن در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﮔﻔﺘﻨﺪ او را: ﮐﺠﺎ ﻣﯽﺷﻮی؟ ﮔﻔﺖ: ﺑﻪ ﺧﺮﯾﺪن ﯾﻮﺳﻒ. ﮔﻔﺘﻨﺪ: ای ﺑﯿﭽﺎره آﻧﺠﺎ ﺧﺮوارﻫﺎ ﻣﺸﮏ و ﻋﻮد و ﮐﺎﻓﻮر و ﻋﻨﺒﺮ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﻬﺎدﻧﺪ. ﺗﻮ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺑﻀﺎﻋﺖ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﮐﺠﺎ ﻣﯽروی؟ ﮔﻔﺖ: اﮔﺮ ﻧﮕﺬارﻧﺪم ﮐﻪ ﺑﺨﺮم، ﺑﺎری ﺑﮕﺬارﻧﺪم ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﻢ.

ﺗﻔﺴﯿﺮ ﺳﻮره‌ی ﯾﻮﺳﻒ
اﺣﻤﺪ ﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ زﯾﺪ ﻃﻮﺳﯽ