بنیاد لوییویتون در بهار ۲۰۲۵، دیوید هاکنی، یکی از هنرمندانِ مؤثر سدههای بیستم و بیستویکم، را دعوت کرد و همهٔ ساختمان بنیاد را برای ارائهٔ نمایشگاهی بیمانند از حیث وسعت و اصالت آثار، در اختیارش نهاد. این نمایشگاه ۹آپریل (۲۰ فروردین ۱۴۰۴) آغاز شد و تا ۳۱آگوست (۹ شهریور ۱۴۰۴) در جریان است و بالغ بر ۴۰۰ اثر ازجمله مجموعههای بینالمللی، نهادها (هنرگاهها یا مراکز نمایش آثار هنری نظیر موزه) و مجموعههای شخصی؛ نیز آثاری از استودیو و بنیادِ هنرمند گرد آمدهاند. آثاری در رسانههای گوناگون نظیر نقاشی رنگروغن و آکرلیک، طرحوارههایِ زغالی و مدادی و جوهری، هنر دیجیتالی (با آیفون و آیپد؛ و طرحوارههای عکاسیک) و اجراهای ویدیوییِ سهبعدی.
هاکنی در همهٔ مراحل شکلگیریِ نمایشگاه، شخصاً، وارد شد و با مدیر استودیو و شریکش، ژانپیر گونسالویس دی لیما، قصد دارند، بهطور ویژه، روی آثار ۲۵ سال اخیر و آثار نمادینِ اولیهاش متمرکز شوند. ایشان در نظر دارند تا بینشی ناب از جهان خلاقانهشان، طی هفت دهه را برای تماشاگران عرضه کنند. هاکنی در ترکیببندی و جانمایی هربخش از نمایشگاه با دستیارش، جاناتان ویلکینسِن، دايم در تماس بوده است. هاکنی دربارهٔ این نمایشگاه میگوید: «ارزش والایی دارد؛ زیرا بزرگترین نمایشگاهی است که تاکنون برگزار کردهام: یازده گالری در بنیاد لویی ویتون. برخی از آخرین نقاشیهایی که اکنون روی آنها کار میکنم را هم دربرمیگیرد. به نظرم چیز فوقالعادهای خواهد شد».
مدخل نمایشگاه، در طبقهی همسطح با برکهٔ بیرونی ساختمانِ بنیاد، با منتخبی از آثار نمادین اولیه بین دهههای ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰، ازجمله نقطهٔ شروع هاکنی در برَدفرد (پرترهٔ پدرم، ۱۹۵۵) و آثار دورانِ لندن و سپس کالیفرنیا، آغاز میشود. استخر شنا، چون امضای هاکنی، در دو اثر ارائه شد: یکی «شَتَکِ عظیم» در ۱۹۶۷ و دیگری «پرترهٔ هنرمند» (استخر با دو پیکر) در ۱۹۷۲. مجموعهٔ پرترههایِ دوتایی هم با دو اثر معروف ارائه شد: «آقا و خانمِ کلارک و پرسی» در ۱۹۷۰-۱۹۷۱ و «کریستوفر ایشروود و دان باچاردی» در ۱۹۶۸.
تماشا کنید: مستند «دیوید هاکنی» به کارگردانی رندال رایت
طی دههٔ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، پیش از آنکه هاکنی بهقصد یافتن مناظر آشنا به اروپا بازگردد، طبیعت در آثارش حضور چشمگیری دارد، مثل «درهٔ عمیقِ وسیعتر» در ۱۹۹۸. کانون اصلی نمایشگاه روی آثار بیستوپنج سال اخیر هاکنی، که عمدتاً در یورکشِر و نرماندی و لندن سپری کرده است، متمرکز است. مدخل این بخش از نمایشگاه اثری است با موضوع تجلیل از منظرهای در یورکشِر. او خروش چشمگیر بهار را با بوتههای زالزالک به تصویر کشیده است (شکوفههای بهاری در جادهٔ رومی در ۲۰۰۹) و مشاهداتش از تغییر فصول در منظرهٔ زمستانیِ نمادین در اثر «درختان سترگ حوالیِ وارتر» در ۲۰۰۷ به اوج رسید. این اثر را گالری ملی هنر بریتانیا (تیت) سخاوتمندانه در اختیارمان نهاد. هاکنی، طی همین دوران، دوستان و اقوامش را با آکرلیک یا آیپد به تصویر کشید؛ نیز روی خودنگارهها هم کار میکرد. در این نمایشگاه چیزی در حدود شصت پرتره در کنار «پرترهٔ گلها» (گالری ۴) معروض نمایش است. نمایش آثاری با تبلت دیجیتالی در قابهای سنتی جلوهٔ جالبی دارند. این آثار، پیش از این و در ۲۵ جون ۲۰۲۲، در نمایشگاه «تماشای گلها» (قابشده روی دیوار) نمودار شدند.
طبقهٔ اول بنیاد (گالریهای پنجتاهفت) یکسره به مناظر نرماندی اختصاص یافته است. مجموعهٔ ۲۲۰ برای ۲۰۲۰، که منحصراً روی آیپد اجرا شده، با چیدمانی تازه در گالری پنج ارائه شده است. هنرمندْ دگرگونیِ نور را روزبهروز و فصلبهفصل مصوّر کرده است؛ اما در گالری شش مجموعهای از نقاشیهای آکرلیک در معرض نمایشاند: نمایش مواجههای بسیار ویژه از آسمان که با لکهرنگهای لرزانْ متحرک به نظر میرسد و بهطرز نامحسوسی یادآور آثار ونگوگ هستند. در گالری هفت هم پانورامایی از بیستوچهار طرحوارهٔ جوهریْ بازتابی از فرشینهٔ بایو است.
سرانجام، صفحهٔ نمایشِ مجموعهای از بازتولیدهای تصویری که قدمتشان به روزگار کوآتروچنتو بازمیگردد و مرجعی مؤثر برای هاکنی به شمار میآید، در طبقهٔ فوقانی گشوده میشود (دیوار فراخ در ۲۰۰۰). این نقاشیها، با ارجاع به آثار تاریخی-هنریِ جهان، از روزگار باستان تا امروز را در بر میگیرد. آثار هاکنی در این بخش روی نقاشیهای اروپایی متمرکز است: رنسانس ابتدایی و استادان فلاندری و هنر مدرن. بخش نخست این نمایش در گالری نُه گفتوشنودی را با فرا آنجلیکو، کلود لورِین، سزان، ونگوگ، پیکاسو و… نشان میدهد و از چنین مدخلی وارد استودیوی هاکنی، که به تالار رقص مبدل شده است، میشویم. اینجا انعکاسی از خانهٔ هاکنی است که بهطور مرتب نوازندگان و رقاصان بهقصد اجرای نمایش دعوت میشوند.
فرم و لیست دیدگاه
۰ دیدگاه
هنوز دیدگاهی وجود ندارد.