شاید بد نباشد، پیش از نگاهی به آثار این نمایش و برشمردن مختصات آن‌ها، به محیطی که این آثار در آن شکل می‌گیرند و مختصاتی که هنرمندان در آن زندگی می‌کنند (جدای از تفاوت‌هایی که در سابقه و تجربیات هنری‌شان دارند) نظری بیندازیم؛ جایی‌که خُلقیات، گرایش‌ها و عوامل متعدد دیگر پیشاپیش در آن شکل می‌گیرند.

علی‌رغم تمامی دسترسی‌هایی که امروزه در فضای مجازی برای افراد مهیا است، هنوز هم شرایط واقعی زندگی، با فاصله، نقشی تعیین‌کننده در شکل‌گیری افراد دارند.
جایی که قضاوتی کارشناسانه و قابل اتکا در کار نیست، کاری که چرخش نمی‌چرخد و آدم به حال خود رها شده، جایی است برای گم‌شدن.

اما با تمام این احوالات، و در همین محیط، اگر بخت یاری کند و بینشی زنده بماند، آن‌وقت شاید ورق برگردد و در غیاب مُدها و رقابت‌های فرساینده، هنرمند و کار او از مهلکه برهد.

آثار نمایش حاضر در موضوعات: منظره، طبیعت بی‌جان، فضای داخلی و شهری و فیگور کار شده‌اند. در برخی آثار، هنرمند موفق شده است تجربه‌ای را با مخاطب به اشتراک بگذارد؛ چیزی که از یک تصویر صرف فراتر می‌رود و همدلی ایجاد می‌کند.

ذائقه ای کم و بیش طراحی محور در آثار این‌ نمایش قابل شناسایی است. نگاهی که طی چند سال گذشته در شیراز شکل گرفته و علاقه‌مندان خاص خود را دارد.

برپایی نمایش‌های چاپ دستی در سال‌های اخیر اغلب با استقبال و فروش نسبتاً خوبی همراه بوده است. آثار چاپی به‌دلیل قیمت مناسب و قابلیت تکثیر، توانسته‌اند مخاطبان غیرحرفه‌ای را نیز جذب کنند و وارد خانه‌هایی شوند که پیش‌تر خریدار آثار هنری نبوده‌اند.

با توجه به این تجربیات، به‌نظر می‌رسد که چاپ دستی، با تمامی مختصات ظاهری و شرایط ارائه‌اش، نهایتاً خود را به‌عنوان مدیایی متناسب با موقعیت زمینه‌اش نشان داده است.

مهدی عطروش، در امتداد ابر و بام، ۸×۱۰، ۱۴۰۳، درای‌پوینت
شهریار زارع، ۱۹/۵×۱۹/۵سانتیمتر، ۱۴۰۲، اچینگ و آکواتینت
سعید خوش خو، ۱۲ × ۲۰، ۱۴۰۴، چاپ فلز، درایپوینت
عاطفه محرری، ۱۵*۲۰/۵، ۱۴۰۳، اچینگ/ آکواتینت/ درای پوینت
عاطفه محرری،۱۰*۱۱ سانتی‌متر، ۱۴۰۳، اچینگ/ آکواتینت
نصیبه نسیبی، ۱۸*۱۳، ۱۳۹۸، اچینگ
سارا شریعت‌زاده، ۲۰×۱۵، ۱۴۰۴، اکواتینت و اچینگ
سیما مشکسار، ۱۴۰۴، ۱۵×۱۰ سانتیمتر، درای پوینت
سمانه صمیمی، ۴۱×۲۸/۵سانتیمتر، ۱۴۰۴، مونوتایپ
مهسا خرمی، ۱۵×۱۵، ۱۴۰۲، درای‌پوینت