منوچهر صفرزاده / Manouchehr Safarzadeh

منوچهر  صفرزاده، [مش صفر] نقاش ایرانی، متولد ۱۳۲۲، هنرمندی‌ست که فارغ از گرایش‌های رایج، توانسته زبان تصویری ـ روایی خاص خود را بسازد. در هنرستان هنرهای زیبای تهران آموزش دید و از همان زمان نام مستعار «مش صفر» را برای خود برگزید. البته بسیار زود تحصیل در هنرکده‌ی هنرهای تزیینی را نیمه‌کاره رها کرد. در دهه‌ی ۴۰ مجموعه‌ای از طراحی‌هایش را در گالری گیل‌گمش تهران به تماشا گذاشت و نخستین نمایشگاه طراحی و نقاشی انفرادی‌اش را در تالار قندریز برپا کرد. چندی در سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران به کار دکورسازی مشغول شد و در طراحی دکور چند فیلم و تئاتر، از جمله نمایش «شهر قصه»‌ی بیژن مفید مشارکت داشت.

مش صفر / نقاشی معاصر ایران / منوچهر صفرزاده

مغنی نوای طرب سازکن، به قول غزل قصّه آغاز کن / منوچهر صفرزاده

مش صفر / منوچهر صفرزاده / نقاش معاصر / نقاشی معاصر ایران / تاریخ هنر معاصر ایران

مش صفر (منوچهر صفرزاده)، نقاشی یگانه و معضل هویت در هنر ایران / مسعود سعدالدین

پس از انقلاب در یک نمایشگاه گروهی در موزه‌ی هنرهای معاصر تهران شرکت کرد و سپس از اواخر دهه‌ی ۱۳۶۰ تا اوایل دهه‌ی ۱۳۷۰، معمولاً آثارش را در خانه‌ی خود نمایش داد. دوره‌ای به آلمان سفر کرد و برای چند سال در آن‌جا اقامت گزید. منوچهر صفرزاده در دوره‌ای از آثارش، دنیایی خیالی، غریب و رمزآمیز را با رنگ‌های خاموش نقاشی می‌کرد: زنانی با چشم‌خانه‌ی تهی و دهان گشوده به فریاد، مردانی با پیراهنی بلند و دستانی بریده و مرغانی با سر آدمی که در گوشه و کنار شهری با خانه‌های مکعبی و پنجره‌های تاریک پراکنده‌اند. آثار این دوره‌ی صفرزاده را که می‌توان به نوعی تمثیل‌پردازی از گذشته و حال تعبیر کرد، مبنایی برای تحول بعدی نقاشی او شد. این تحول حاصل بازنگری نقادانه‌ی آثار گذشته‌اش، گسترش زبان نقاشانه‌اش و به‌ویژه تعمق در فلسفۀ خودِ نقاشی بود. در این کندوکاوها او به درکی تازه از رابطه‌ی متقابل زندگی و نقاشی رسید. خود او گفته است: «نقاشی شاید به من کمک کند که به یاد آورم آن نادرترین لحظاتی را که شادی خاصی در من ایجاد شده و بقیه‌ی زندگی را که خیلی هم سخت و مشکل است، با غرغره کردن آن شادی ادامه دهم.»
صفرزاده در رویکرد تازه‌ی خود به نقاشی عمدتاً از عکس استفاده کرد و آدم‌ها، اشیا و مناظر، عناصری از آثار گذشته‌اش و گاه گزیده‌هایی از آثار تاریخ هنر را همچون لحظاتی از تجربه‌ی زیسته‌اش گرد هم آورد. روایت تصویری او اکنون منسجم‌تر، متنوع‌تر و رنگین‌تر شده است. از آثارش می‌توان به این نمونه‌ها اشاره داشت: بدون عنوان [در کوچه‌های شهر خیال] (۱۳۵۳)؛ تک‌چهره‌ی همسر نقاش (۱۳۵۷)؛ اسب مش صفر آسیابان (۱۳۶۸)؛ بدون عنوان [کنسرت غرب و شرق] (۱۳۷۰)؛ میهمانی (۱۳۸۳) و کسی که می‌آفریند با کسی که نمی‌آفریند برابر است؟ (۱۳۸۳).
.
برای مطالعه‌ی بیشتر درباره‌ی آثار او می‌توانید به دو مقاله‌ی زیر در شماره‌ی ۱۱ حرفه: هنرمند رجوع کنید:
مش صفر (منوچهر صفرزاده)، نقاشی یگانه و معضل هویت در هنر ایران به قلم مسعود سعدالدین
مغنی نوای طرب سازکن، به قول غزل قصّه آغاز کن به قلم منوچهر صفرزاده

فرم و لیست دیدگاه

ارسال دیدگاه

۰ دیدگاه‌

هنوز دیدگاهی وجود ندارد.

    سبد خرید۰ محصول