77

گفت‌وگوی کارلوس باسوالدو با دوریس سال‌سدو/ مهدیه کُرد

گفتگوی کارلوس باسوالدو با دوریس سال‌سدو هنرمند کلمبیایی جنبه‌های بسیاری از جهان‌بینی او را روشن می‌کند. این گفتگو با پرسش از دوران ابتدایی هنر این هنرمند، نحوه‌ی شکل‌گیری نگاه هنرمندانه و تأثیراتی که از جامعه پذیرفته آغاز می‌شود. تعریف او از مجسمه‌ی اجتماعی، هنرمندان الهام‌بخش او، نحوه‌ی گرایشش به مسائل اجتماعی و سیاسی و حضور همزمان شعر و خیال و خشونت در آثارش از موضوعاتی است که در این گفت‌وگو مطرح می‌شود. او در پاسخ به ارتباط «دیگری» و امر اجتماعی در خلق هنری چنین می‌گوید:

«زندگی آگاهی از «دیگری» را به شما تحمیل می‌کند. خشونت و وحشت شما را وا می‌دارد تا به «دیگری» توجه کنید و رنج‌های او را ببینید. وقتی درد از حد می‌گذرد نمی‌توان آن را نادیده گرفت. در یک کشور جهان اول شما می‌توانید در خیابان از کنار شخصی بی‌خانمان عبور کنید یک سکه به او بدهید یا اصلاً هیچ کاری نکنید و فقط از دولت توقع داشته باشید که از او حمایت کند و شب هم سر راحت بر بالین بگذارید. اما در یک کشور جهان سوم وقتی شما با پنج هزار بی‌خانمان مواجه می‌شوید که هیچ حمایتی از دولت دریافت نمی‌کنند مجبورید به آنها توجه کنید. حضور آنها بخشی از محیط و بخشی از هوایی که تنفس می‌کنید می‌شود و همواره با شما می‌ماند. نمی‌توانید از ذهنتان دورش کنید. هیچ راهی برای اجتناب از آن وجود ندارد. به دنیا آمدن در کلمبیا باعث می‌شود که من به «دیگری» توجه کنم. اصلاً انتخاب دیگری ندارم.»

 

برای دریافت مقاله روی گزینه‌ی خرید کلیک کنید.