سایمون نورفلک simon norfolk

44

پنجره‌ی همسایه: سایمون نورفولک (۱۹۶۳)

هربار که گمان می‌بریم عکاسی به پایان راه خود رسیده و گفتنی‌ها گفته شده و در انبوه میلیارد میلیاردها عکس که سالانه در دنیا گرفته می‌شود، دیگر حرف تازه‌ای برای گفتن باقی نمانده، باز با هنرمند نوجویی مواجه می‌شویم که به یمن خلاقیت خود، درهای جدیدی به این گنجینه می‌گشاید تا نور و هوای تازه‌ای به درون‌ بتابد.

سایمون نورفولک یکی از همین آدم‌هاست. کسی که در ترکیب دو ژانر عکاسی جنگ و عکاسی منظره، محدوده‌های مستتر و قواعد تثبیت‌شده هریک را وسعت بخشیده و تعاریف تازه‌ای را به دیواره‌های معنایی آنان آویخته.

عکس‌های نورفولک را (همچون بسیاری از دیگر عکاسان مطرح این سال‌ها) نمی‌توان بدون گفت‌و گوها، سخنرانی‌ها و نوشته‌هایش (که دائماً تأکید دارد به کرات و در هر فرصتی انجامشان دهد) در نظر گرفت. تصاویر او با اشاره‌های کلامی‌اش رشد می‌کند و به بلوغ می‌رسد. مقاومت بی‌فایده است. عکاسی دارد وارد دوران جدیدی می‌شود. بهتر است زیاده صحبت نکنیم. آشنا شدن با حرف‌های بسیار جذاب او، به خلاصه اثبات خواهد کرد که حالا دیگر انتظار می‌رود عکاس مستند نگار نه صرفاً شاهد صادق صحنه‌ها و فجایع، بلکه مفسری آگاه و تمام عیار بر وقایع پیرامونش باشد.