پرونده‌ی عباس مرادی جورابی در شماره‌ی ۸ حرفه هنرمند

8

پنجره‌ی ما: عباس مرادی

عباس مرادی ناب‌گرا و مطلق‌گرا بود. و اتفاقاً اگر در یادها ماند، به همین خاطر بود. برخلاف آموزه‌ها و تشکیک‌های عکاسان محبوبش (وینوگراند و فریدلندر) به شدت به آرمان‌های تصویری مدرنیسم و وجه صرفاً تصویری و دیداری، و فرم عکس باور داشت و همین امر تناقضی را اشکار می‌کرد. این تناقض ناشی از محیط عکاسانه‌ی پیرامون او بود. همه‌ی اینها باعث میشد که او خود را از جامعه‌ی منفعل و کسالت‌بار عکاسی ایران (حداقل درآن مقطع) متمایز که نه، دست کم منفک کند. عباس هنوز بار نداده بود که ریشه‌اش قطع شد. در نبود او به بودش فکر می‌کنیم و می‌هراسیم که ناگهان صدای مردانه‌ی همیشه معترضش را بشنویم...