پرونده‌ی نقاشی بین سال‌های ۱۳۵۷ تا ۷۷

34

پنجره‌ی بسته: 1357 – 1377 (قسمت سوم)

انگار دهه‌ها برای هنرما در سال هفتم تحویل می‌شود؛ 1327 بازگشت اولین فارغ التحصیلان از فرنگ است و 1337 اولین بینال نقاشی با توفق متجددین؛ 1347اولین نمایش نقاشی ایرانی در خارج از کشور تحت عنوان "هنر معاصر ایران" و کنار کشیدن تلویحی وزارت فرهنگ و هنر از تولیت هنرهای تجسمی و سپردنش به دفتر مخصوص.( سال 1345 آخرین بینال قبل از انقلاب برگزار شد) 1357 انقلاب اسلامی؛ انقلاب در همه چیز. 1367 پایان جنگ و آغاز دوران بازسازی؛ بازگشایی گالری‌ها و رونق هنر متجدد.1377 تغییرات مدیریتی در حوزه هنر با روی کار آمدن دولت اصلاح طلب...

پیش از این در دو شماره به بررسی نقاشی درمقطع 57 تا 77 پرداخته بودیم. اما تحلیل نقاشی آن سال‌ها بدون درک فضای فرهنگی دوران میسر نیست. درک مقطع قابل تاملی از تاریخ معاصر ما که گویی دوران گذار بود؛ از انقلاب به اصلاح. از غرب ستیزی به غرب شناسی. دوران گذر از مطلق نگری به نسبی باوری. از سیاه و سفید به خاکستری. از التزام و تعهد هنر به جامعه به آزادی و خودبسندگی هنر. دوران گذاراز شعار به فرمالیسم. از چپ به راست. از ایدئولوژی به پست مدرنیسم. از بی خبری به عصر ارتباطات. از نامه به ایمیل. از ایثار به اقتصاد. از میل به تغییر تاریخ به شناخت آن. از اعتماد به نفس به تواضع. دوران گذر از گفتمان بازگشت به اصل به گفتمان شناخت اصل یا حتی تردید در اصل. دوران گذر از آری این چنین بود برادر به تردید. از شریعتی به بابک احمدی. دوران گذر از جنگ به صلح. از نوار کاست به DVD. دورانی که iranian contemporary art از خاکستر آن برخواست. این داستان را پی می‌گیریم...