50,000 ریال – خرید

74

هم‌مرزی قلمروهای نقاشی و شعر/ رویین پاکباز

«اغلب مردم زبان دیداری نقاشی را مشکل‌تر و حتی نارساتر از زبان نوشتاری ادبیات می‌دانند. اگر اساساً مقایسه‌ی این دو نوع زبان درست باشد، نظر شما، به عنوان یک نقاش، در این‌باره چیست؟» این پرسش و پاسخ‌های شماری از نقاشان معاصر در ویژه‌نامه‌ی «هنر نقاشی» مجله‌ی گردون (بهار 1370) چاپ شد. بیشتر پاسخ‌دهندگان در آن نظرخواهی معتقد بودند که مشکل رابطه برقرار کردن با نقاشی ـ‌به ویژه آثار نوگرا‌ـ اساساً از ناشناخته بودن زبان دیداری در جامعه‌ی ما ناشی شده است که آموزش این زبان در سطوح مختلف را ایجاب می‌کند. ثمیلا امیرابراهیمی نوشته بود:

...«اگرچه پرورش مردم برای درک زبان نقاشی یک ضرورت جدی است اما در عین حال، هنرمند نیز می‌تواند زبان هنری خود را متناسب با تاریخ و فرهنگ و امکانات رشد جامعه‌ی خود «مردمی»تر کند».