70

نوکِ کوه یخ / مهدی چیت‌سازها

نقدی پیرامون نمایشگاه تهمینه میلانی:

شاید مهم‌ترین یا دست‌کم پرصداترین رویداد هنری تابستان 1397 نمایشگاه تهمینه میلانی فیلمساز نام‌آشنای کشورمان بود. خیلی زود این خبر با واکنش اعتراضی بسیاری از دانشجویان و هنرمندان روبه‌رو شد. هنگامی که شباهت بین آثار میلانی و جنی میلیهوف دیده شد. ماجرا از محدوده نقاشان فراتر رفت و به رسانه‌های ملی هم رسید. در نهایت نمایشگاه تعطیل شد. اگر بخواهیم این پیشامد را محدود و منحصر به خود رویداد کنیم. نه تنها خانم میلانی کار خلاف قانون یا عرف نکرده که اتفاقا این معترضان  هستند که به دلیل تجمع مقابل گالری و برهم زدن مراسم افتتاحیه باید پاسخگو باشند. چرا معترضان این نمایشگاه را مصداق رفتار رانتی و ناعادلانه دیدند؟ فضای حاکم بر هنر جدا از فضای غالب بر جامعه نیست. داستان ساده است.

در سده‌ی اخیر، صرف نظر از مرام و مسلک‌های گوناگون، با اندکی اغماض دو جریان ایدئولوژیک قدرتمند حضوری پررنگ در عرصه جامعه داشته‌اند. توسعه‌گرایان با گرایش به غرب و باور به نظام‌های اقتصادی و سیاسی لیبرالیسم، و مساوات‌طلبان با رویکردهای سوسیالیستی. اعتراض به نمایشگاه خانم میلانی، نوک کوه یخی است که ریشه در نابرابری و توزیع نامتوازن فرصت‌ها در همه سطوح جامعه از جمله نهاد تجسمی دارد. حفظ توازون در تقسیم امکانات و فرصت‌ها صرفا شعاری عدالت‌طلبانه و اخلاقی نیست و تنها راه برون رفت از بحران‌هایی است که اگر درمان نشوند، به زودی دامنه گسترده‌تری خواهند یافت.

در حال حاضر تنها راه کاهش این بحران‌ها، نقد حرفه‌ای و مستقل است. نقادی حرفه‌ای با تفکیک سره از ناسره هم سد راه مناسبات آلوده و فرایند هنرمندسازی است و هم بهترین شیوه مقابله با سایت‌ها و صفحات مجازی است که هر روز در پوشش افشاگری با تداخل بحث‌های مغشوش و کاذب به آشفتگی بازار دامن می‌زنند. در باب نمایشگاه تهمینه میلانی و حواشی آن می‌توانید نگاهی به متن «چند نکته در باب «خشونت» حمله‌های جمعی» داشته باشید.

برای دریافت مقاله روی گزینه‌ی خرید کلیک کنید. 

برای دیدن سایر مقالات مهدی چیت‌سازها اینجا را کلیک کنید.