64

میان‌کنشِ عکاسی مستند و هنری در تاریخ عکاسی / صیاد نبوی

در اواسط سده‌ی نوزدهم فرض بر این بود که عکس، تصویرِ چاپی ابژه‌های طبیعی است که از طریق فرایندی فیزیکی ‌ شیمیایی ایجاد می‌شود؛ به‌این ترتیب که نور خودش امولسیونِ عکاسی را پیدا می‌کند و جهان را همان‌گونه که هست به تصویر می‌کشد؛ مداخله‌ی عکاس در فرایند ثبت عکس نادیده انگاشته می‌شد و عقیده بر آن بود که دوربین عکاسی، به‌عنوان یک فناوری که ذاتش بر بازنمایی مکانیکی استوار بود، سند تولید می‌کند، نه تصویر و از آنجایی که «در سده‌ی نوزدهم، به‌هنگام اختراع عکاسی، هنر و فناوری شیوه‌ی بیانگرانه و شیوه‌ی مکانیکی‌ از هم متمایز انگاشته می‌شدند ».2 )ولز، 311،1390 ( بدیهی است که در این وضعیت عکاسی بسیار سخت بتواند به‌عنوان هنر مطرح شود.