1

من کی‌ام و از کجا آمده‌ام… / گفت‌وگو با رابرت هاوزر

نشریه‌ی حرفه‌هنرمند در شماره‌ی اول خود گفت‌وگویی مکاتبه‌ای -اینترنتی با رابرت هاوزر، عکاس آلمانی انجام داده است. در این گفت‌وگوی کوتاه هاوزر درباره‌ی شروع و نحوه‌ی کارش، نگاهش به عکاسی، و پروژه‌های آتی خود سخن گفته است.

برای دریافت مقاله روی گزینه‌ی خرید کلیک کنید.

برای مطالعه‌ی بیشتر پیرامون رابرت هاوزر اینجا کلیک کنید.

بخشی از مقاله:

حرفه عکاس: تفاوت بسیار کمی میان عکس‌های جدید و آثار قدیمی‌تان دیده می‌شود. همه در یک حال و هوا هستند. فکر می‌کنید آیا سال‌های بعد بتوانید از این فضای تیره فاصله بگیرید؟

رابرت هاوزر: در نگاهی عمیق‌تر، کنار تصاویر تاریک، با احساسی سردتر و تیره‌تر، مجموعه‌ای به نام "دوران روشن" مابین سال‌های 1953 و 1954 نیز دیده می‌شود. این تصاویر روشن‌تر به‌طور ناخودآگاه بیان یک "شادمانی سرخوشانه" که من به دنبال آزادی از مدرسه فشار فرماندهان نازی و از جنگ احساس کردم. هر چند که محدودیت و تحریم آزادی دوباره بر آلمان شرقی سایه انداخت. این "زنگ تفریح" فقط به مدت یک سال طول کشید. کمی بعد، تصاویر من به همان ویژگی‌های نهفته در نمایش روشنی‌ها و تاریکی‌ها بازگشت. در سال 1994 دوباره به " تصاویر روشن روی آوردم؛ با رویکردی به ظاهر یکسان اما با مفهومی متفاوت. در پاسخ به سؤال شما باید بگویم، در تلاشم تا با دوران سیاه تصاویرم خداحافظی کنم، ولی بعد هستی‌شناختی را از عکاسی‌ام حذف نکرده‌ام.

حرفه عکاس: نقاط درخشان بسیار کوچکی به عنوان نمادهایی برای امید در فضای تیره‌ی آثارتان دیده می‌شود. خود شما چه تعبیری از آن دارید؟

رابرت هاوزر: "هر کجا که نور زیادی هست، سایه‌ی زیادی نیز وجود دارد." به بیانی دیگر، هر دو عنصر یکدیگر را توضیح می‌دهند. در مجموع اشاره به یک پدیده می‌کنند. نمادگرایی متعارف، روشنایی را با بارقه‌ی امید یکی می‌داند. نور در تصاویر من عموماً از دل تاریکی برمی‌خیزد ولی الزاماً نیازی به تأویل مبتنی بر "نور امید" ندارد.