18

مشروطه، دایره‌ای دوباره از پیوستن و گسستن / محمدرضا نوروزی، ارکیده ترابی

آفرینش هنری از دیرباز از نظر برخی فیلسوفان کهن فرآیندی چون بازنمایی در آینه بوده است. این آینه، هرچند همیشه نمایان‌گر بازتابی از طبیعت نبوده، همواره منعکس‌کننده‌ی تفکرات، تجربیات، واسته‌ها و نیازهای آفرینندگان آن در هر بُرهه از زمان می‌باشد. آن‌جه مردمان به آن می‌اندیشند و آن‌چه آرزویش می‌کنند لزوماً همان نیست که واقعیت بیرونی جهان آنان را ناچار به تحمل می‌کند؛ برعکس، اغلب آرزو و تقدیر دو جریان معکوس‌اند و تنها آفرینش هنری نیروی بازنمایی هردو را دارد که آن را به تاریخ پیوند می‌زند؛ تاریخی که مجموعه‌ای است از روایات سرنوشت که در سرشت آدمی جای دارد و در رویارویی آن با دیگری، یعنی انسانی دیگر به صورت حلقه‌ی پیچیده‌ای از عملکردهای انسانی تحقق می‌یابد.