63

مدرن کند (تند) / ایو الن بوا / کتایون یوسفی

روزی یکی از دوستان موندریان از او خواست برای «مجله‌ی کوچکی» که در حال برنامه‌ریزی برای چاپش بود عنوانی پیشنهاد کند. پیشنهاد موندریان این بود: «ایست!»؛ «چون همه‌چیز بسیار باسرعت پیش می‌رود.» این شخصیتش بود؛ حداقل برای موندریانِ 1921 تا ۱۹۳۱ ــ ‌دورانی که یکی از اهداف زیبایی‌شناسانه‌اش در نقاشی منجمدکردن زمان بود؛ دست‌یابی به «آسودگی» مطلق، رسیدن به توازن «جهانیِ» ایستا که در آن همه‌چیز بی‌اثر شود و هر نیرویی را متضادش خنثی کند (برخلاف آن، از سال 1932 با شروع به‌کارگیری «خطوط دوتایی» روال عکس را پیش گرفت و در پی این بود که در کارهایش پویایی را ارج نهد و از این شکایت می‌کرد که تابلوهای دوران اصطلاحاً «کلاسیکِ» نئوپلاستیک‌اش به‌اندازه‌ی کافی «جَز» نداشته). ...