5

عکاسی استعلایی هاکنی / ویکتور آرواس / فرشید آذرنگ

از اواخر دهۀ 70 میلادی به این سو، هاکنی در پی آن بوده که سرشت عکاسی را دگرگون کند. او همیشه عکاسی کرده تا به نقاشی کمک کند. اما با پولارویدهای ترکیبی و «کلاژ  عکس»هایش، مرزهای صوری تصویر عکاسانه را گسترش داده است.

هاکنی با طرح نوآوریهای «کوبیسم در عکاسی»، پرسپکتیو سنتی عکس را به چالش طلبیده است. دیوید هاکنی قابل فهم‌ترین winderkinds هنر بین‌المللی است، که از جنبش پاپ آرت در دهۀ 1960 پدیدار شده و به چیزی میان شهرت و بدنامی منتهی شده است. بدین ترتیب بعضی از منتقدان خشک و جدی‌تر را به شدت آزار می‌دهد. زیرا هرقدر که کار او جدی باشد اما همواره موفق شده تا جلوه‌ای دوست داشتنی از شوخ‌طبعی را در خود حفظ کند؛ که در خصوص یک مرد «یورکشایر»ی که از جهاتی واقع‌بین است و چشمانی پاک و شفاف دارد، طبیعی است. در عین حال که نقاشی‌های او به قیمتهای گزاف به فروش می‌رود، بر رسانۀ گرافیک هم کاملاً مسلط بوده است و برای باله‌ها و اپراها، صحنه و لباس طراحی کرده است. از سال 1982، یک دوره عمیقاً بر روی عکاسی متمرکز شد (گرچه سالها بود که عکاسی می‌کرد).

موضوع عکسهای او آدمها و مکانهای آشنا بودند. اغلب با یک پولاروید SX-70 و گهگاه با یک پنتاکس 110 تک لنزی انعکاسی کوچک یا یک نیکون 35 میلی‌متری همراه با یک لنز با فاصله کانونی بلند، عکاسی می‌شدند. فیلمهای حاصل بصورت ماشینی در یک عکاسی محلی ظهور و چاپ می‌شد. این دوره در سال 1986 به پایان رسید. عکسهای هاکنی به سه دسته قابل تقسیم‌بندی است. دسته اول شامل صفحات آلبومی است که قاب گرفته شده است. هر صفحه تعدادی عکس آنی دارد که به دقت چسبانده شده‌اند. ...

برای دریافت مقاله روی گزینه‌ی خرید کلیک کنید.

برای خواندن مقالات بیشتر پیرامون دیوید هاکنی اینجا را کلیک کنید.