73

شهلا حسینی؛ یاد زخم‌ها و حافظه‌ی اشیا/ علیرضا رضایی‌اقدم

علیرضا رضایی‌اقدم در مقاله‌ی «یاد زخم‌ها و حافظه‌ی اشیا» سعی کرده است زندگی و آثار شهلا حسینی را از جنبه‌های گوناگون و کمتر دیده‌شده بنگرد. از کودکی و رابطه‌ی نزدیکش با پدرش آغاز کرده، که همین البته سرآغاز شکل‌گیری بسیاری از آثارش همچون چیدمان‌ها و جعبه‌هایش شد. و سپس سال‌های جوانی و تحصیل را از نظر گذرانده. می‌بینیم که شهلا حسینی چگونه از همان دوران در مقایسه با هم‌عصرانش در دهه‌های 60 و 70 توانسته راه خود در هنرهای تجسمی را جست‌و‌جو و سپس پیدا کند. زندگی‌نامه‌ی هنرمندان وجوه گوناگونی دارد. بخشی از زندگی‌نامه‌ی آن‌ها شرح آموزش‌ها، نهادها، محفل‌ها و جریان‌هایی است که هنرمند تحت تأثیر آن‌ها بوده است.

بسیاری از اطلاعات را می‌توان از بررسی سبک‌شناسانه‌ی صرف اثر هنری نیز به دست آورد. و یا دست‌کم متخصص هنر می‌تواند آن‌ها را نشان دهد. اما بخش دیگری از اطلاعات زندگی‌نامه‌ای مربوط می‌شود به مسائل شخصی‌تر و درونی‌تر هنرمند: رابطه‌اش با خانواده و جامعه، حساسیت‌های روحی‌اش و اتفاقات ویژه‌ی زندگی‌اش. شهلا حسینی از آن دسته هنرمندانی است که همیشه فعالیتی پویا داشته. و سال‌های سالخوردگی نیز او را از پا ننشانده، بلکه همچنان در طراحی‌ها و پرتره‌های اخیرش به خوبی این پویایی را می‌توانیم مشاهده کنیم.

برای دریافت مقاله روی گزینه‌ی خرید کلیک کنید. 

برای مطالعه‌ی مقاله‌ی دیگری پیرامون شهلا حسینی اینجا را کلیک کنید.

بخشی از مقاله:

کودکی که پابرهنه در محوطه‌ی کارخانه‌ی قند فسا می‌دود، متولد 1333 در تهران است اما شغل پدرش او را به اينجا، در شرق استان فارس کشانده. و چه خوشبخت‌اي بيشتر از اين؟ کودکان ديگر با اسباب‌بازی‌های‌شان در فضای محدود خانه مشغول بازی‌اند. اما او در محيط بزرگ و آزاد يک شهرک صنعتی جست‌وخيز می‌کند. و به فاصله‌‌ی کوتاهی بين فضاهای صنعتی و طبيعی در رفت‌و‌آمد است. کفپوش قلمرواش خاک و چمن است. سقفش آسمان و سرزمين عجايبش کارخانه‌ای‌ست که پدرش رياست آن را به عهده دارد...