عکسی از مهرانه آتشی، یک سلف‌پرتره
50,000 ریال – خرید

53

سایش «خود» به محیط / علیرضا احمدی‌ساعی

"من و دوربین

من و آینه

من و تو" **

سه عکس کم‌وبیش یکسان از عکاس، که به روبه‌رو می‌نگرد. پس‌زمینه، لباس، نگاه و حالت چهره سفید و خنثی‌ است. حتی جنسیت نیز تا حد زیادی به حاشیه رفته‌است. عکاس در هنگام ثبت تصویر یک‌بار به دوربین، یک‌بار به آینه و در نهایت به فرد پشت دوربین نگاه می‌کند. موضوع اثر خودنگاره است و هر تکه‌ از آن گزاره‌ای در مورد این ژانر بیان می‌کند. تصویر اول به رودر‌رویی عکاس با دوربین، تصویر دوم به رودررویی عکاس با خود و سومی به مواجهة عکاس با مخاطب اشاره دارد. به نظر می‌آید تفاوت معناداری میان این سه تصویر وجود ندارد و می‌توان آنها را با یکدیگر متناظر دانست؛ خودِ درون آینه، دوربین و مخاطب، همه به یک اندازه بیرونی‌اند. سخن والتر بنیامین درمورد سینما که دربارة عکاسی هم صدق می‌کند، به خوبی این اثر را توضیح می‌دهد:«احساس بیگانگی‌ای که هنرپیشه [یا هنرمند] در برابر دوربین دارد به شکلی از بیگانگی که در برابر تصویر خود در آینه احساس می‌کنیم همانند است. اما در سینما [یا عکاسی] این تصویر بازتاب شده قابلیت تغییر مکان را نیز یافته است.