63

زمان مقدس در اندیشه‌های میرچه الیاده / آرش کریمی

آدمی موجودی روایتگر است، و روایت همان تمهیدی است که به‌میانجی آن می‌توان تجارب زمانی و گنگ و آشفته‌ی خود را پیکربندی کرد و سامان داد. به‌واقع در غیاب یک روایت از توالی لحظه‌ها، جهان پدیدارشده بر آدمی به چنان طرحی پریشان می‌ماند که قرارش نیست، و آدمی را تاب زمان نیست. تجربه‌ی زمان و مقوله‌ی روایت چنان در تاریخِ آگاهی به‌هم‌آمیخته‌اند که می‌توان گفت آدمیان تنها به‌میانجی شکلی از کنش روایتگری می‌توانند تجربه‌های خود را به‌شکلی بامعنا دریافت کنند. اینکه بسیاری روایتگری را تا سر حد اصول پیشینی تجربه‌ی زمان‌مند بشری لحاظ کرده‌اند از همین رو است. از چشم‌اندازی کلی‌تر، نه‌تنها افراد، ملت‌ها نیز سرگذشتی که به تاریخ خویش حوالت می‌دهند تنها در گرو و ازطریق یک روایت ممکن می‌شود، و می‌توان گفت هویت ملت‌ها از پیش در دل یک روایت نانوشته تبلور پیدا می‌کند...