شماره 2

موزه سینما؛ درِ گِل گرفته / خسرو دهقان

اندر خَمِ بایدها و نبایدهای بودن یا نبودنِ موزه سینما در سینمای ایران

-اصلاً موزه به چه دردی می‌خورد؟ هیچ.

جواب بلافاصله‌ای که به ذهن می‌رسد. زمینه چنین می‌گوید. و سوابق چنین می‌گوید. باور عمومی هم بر این بی‌خاصیتی مهر تأکید می‌زند. و در یک کلام، موزه یعنی هیچ و نقطه و خلاص و تمام.

-چرا باید به موزه برویم؟ محیطی خاک گرفته و فضایی مرده که خاطره خوارزمشاهیان و زره و کلاه‌خود سلطان محمد خدابنده را پشت ویترین رنگ و رو رفته به تماشا گذاشته‌اند. چرا باید کاسه و ملاقه انسان‌های دوره سوم زمین‌شناسی را مرور کنیم. کسی به موزه نمی‌رود. هیچکس.

تک و توک استثناهایی وجود دارد. مثلاً:

الف – بچه مدرسه‌ای‌ها به بهانه گردش علمی و برای در رفتن از زنگ انشاء و علم‌الاشیاء و هندسه.

ب – توریست‌های نگون‌بخت فلک‌زده و وامانده برای حفظ و در ادامه سنت شرق‌شناسی. و یک جیم که توضیح بیشتری می‌طلبد:

3) جیم به مورد سینما و موزه سینما در روزگار فعلی برمی‌گردد. کسانی به موزه می‌روند یعنی به موزه سینما می‌روند که ببینند آیا عکس و یادشان در گوشه‌ای به دیوار آویخته هست یا نیست که کیف کنند و پز بدهند یا حرص بخورند و به برپا کنندگان موزه فحش بدهند.

4) و موزه اما در جهان دارد به مکانی دیگر با حس و حال و پویندگی و کاربردی زنده تبدیل می‌شود که مبحث دیگری است.

5) در چارچوب سینما و در این دیار و در شرائط عادی و گذران روزمرگی نیازی به دانستن گذشتۀ سینما نیست. اما اگر بطور فرضی کسی را سودای چنین غور و بررسی باشد خدا را شکر درباره سینمای ایران چیز مهمی نمی‌دانیم. یا اصلاً نمی‌خواهیم که بدانیم و اگر هم بخواهیم، نرم‌افزار و سخت‌افزاراش اندک است.

برای دریافت رایگان مقاله روی گزینه‌ی خرید در زیر تصویر کلیک کنید. 

برای دیدن مقالات خسرو دهقان اینجا کلیک کنید.

پیش خرید شماره 80

ویژه‌نامه هنر شهرهای ایران (2)

120 هزار تومان

90 هزار تومان

ارسال رایگان به سراسر کشور