2

بسیار، بسیار، بسیار دشوار است / گفت‌وگو با بهزاد رحیمیان

کامبیز کاهه: نطفۀ چیزی به نام موزۀ سینما چگونه بسته شد؟ این فکر از چه زمانی و کجا شکل گرفت؟ پیش از آن چه نهاد یا مجمعی در سینمای ایران وظیفه گردآوری آثار (نه فقط به معنی فیلم) سینمای ایران را به عهده داشت؟

در سال 1367 جمال امید به سیدمحمد بهشتی، مدیرعامل وقت بنیاد سینمایی فارابی پیشنهاد کرد تا موزۀ سینمای ایران راه‌اندازی شود. اما بنا به دلایلی و کارشکنی اشخاصی که امروز زمان مناسب بازگویی آن‌ها نیست این مهم سر نگرفت. تا این که در 1373 بهشتی، این‌بار در مقام مدیر وقت شرکت توسعۀ فضاهای فرهنگی شهرداری، به امید اطلاع داد که حالا امکان برپایی موزۀ سینمای ایران وجود دارد. از همان سال فعالیت‌ها آغاز شد و آرام آرام یک شورای برپایی شکل گرفت. اعضای این شورا عبارت بودند از عزت‌الله انتظامی، جمال امید، عزیز ساعتی، امیر اثباتی و بهزاد رحیمیان. پس از چندی گردآوری پرشتاب یادگارها کار را به جایی رساند که موزه در شکلی محدود در خرداد 1377 در ساختمانی واقع در کوچۀ پیرنیای لاله‌زار، باری دست‌اندرکاران سینمای ایران افتتاح شد.پیش از این هیچ نهاد یا مجمعی در سینمای ایران وظیفۀ گردآوری هیچ اثری (به جز فیلم) را به عهده نداشت.

چگونه سرمایۀ لازم برای این کار فراهم آمد؟ و در طول زمان ابعاد مالی این پروژه از چه روش‌هایی تأمین شده‌اند؟

ابعاد مالی پروژه ابتدا شامل تجهیز ساختمان لاله‌زار، تیر و تختۀ ویترین‌ها،... و هزینه‌های جاری می‌شد که با کمک شرکت توسعۀ فضاهای فرهنگی و بعد سید عطاالله مهاجرانی، وزیر وقت ارشاد و بنیاد سینمایی فارابی رفع و رجوع شد. کار که به باغ فردوس کشید، احمد مسجدجامعی، وزیر ارشاد، بنیاد سینمایی فارابی و (در دقیقۀ نود) شهرداری تهران پرداخت هزینه‌ها را به عهده گرفتند. به جز این‌ها حساب پس‌انداز موزه را در سال‌هایی که به نظر فترت می‌آمد (و نبود) فروش محصولات فرهنگی موزه (که به مناسبت صدسالگی سینمای ایران تهیه شده بودند) پر کرد.

برای دریافت مقاله روی گزینه خرید کلیک کنید.