عکاسی در عصر رسانه‌های نوین

35

این چه جور عکس گرفتن است؟! / یادداشتی از علیرضا نیک‌نژاد

تا همین چند سال پیش، اگر یک نفر دوربینش را در فاصله یک متری‌اش می‌گرفت تا عکاسی کند، همه با تعجب نگاهش می‌کردند و چه بسا مسخره‌اش می‌کردند؛ اما امروزه اگر دوربین را به چشم بچسبانی، اتفاق عجیبی است. عکاسی همه چیزش دارد عوض می‌شود.

از یاد دادن و یاد گرفتن عکاسی تا شیوه عکاسی و ارائه و نمایش عکس، همه متحول شده است. اگرچه مبانی عکاسی عوض نشده، اما برای یک هنرجو و دانشجو خیلی سخت است که در کلاس برایش از دیافراگم و شاتر و عمق میدان حرف بزنی. توضیح درباره انواع دوربین‌ها و خطای پارالکس و فیلم و دمای رنگ به نظرشان کهنه و قدیمی می‌آید. می‌خواهند به‌روز صحبت کنی، می‌خواهند از دیجیتال بگویی، و می‌خواهند به همان سرعت که یک عکس دیجیتال ثبت و ارائه می‌شود، همه عکاسی را یاد بگیرند.

لطفاً لبخند بزنید!

چهار سال پیش بود که یکی از سازندگان دوربین عکاسی دیجیتال، تواناییِ تشخیص لبخند را به امکانات دوربین افزود و به سرعت فراگیر شد. امروز بیشتر دوربین‌ها از این امکان برخوردارند. این یعنی: تا زمانی که لبخند نزنید، عکس نمی‌گیرم!

تعیین موقعیت جغرافیایی، ارائه اطلاعات توریستی محلی که در آن هستید، ارتباط خودکار با شبکه‌های اجتماعی و نمایش عکس‌های گرفته‌شده در آن، فیلمبرداری اچ دی، صدابرداری استریو دالبی دیجیتال، عکاسی زیرآب بدون محافظ مخصوص، و ضد ضربه بودن؛ همه اینها شمار ناچیزی از امکانات دوربین‌های دیجیتال امروزی است.

پس لطفاً لبخند بزنید!

باور کن وقت نمی‌کنم!

همه چیز دست به دست هم داده و بی‌آن‌که به آن اهمیت بدهیم و متوجه‌اش باشیم، دارد ما را با خود می‌برد. دوربین دیجیتال، اینترنت، فضای مجازی، رسانه دیجیتال، دنیای الکترونیک و... واژه‌هایی هستند که این روزها همه زندگی ما را به تسخیر خود در آورده‌اند و از همه مهم‌تر، روابط اجتماعی ما را در خود غرق کرده‌اند.

ما که تا دیروز برای رسیدگی به روابط اجتماعی معمول و متعارف مانند دید و بازدید، معاشرت رودرو، تماس تلفنی و احوال‌پرسی از دوستان و بستگان همیشه با کمبود وقت مواجه بودیم و هر وقت با گلایه دیگران مواجه می‌شدیم، هزار بهانه و دلیل می‌آوردیم که زندگی سخت شده و گرفتاری‌های روزمره مجالی برای این کارها باقی نمی‌گذارد، امروزه ساعت‌ها در شبکه‌های اجتماعی وقت خود را صرف روابط مجازی می‌کنیم و اگر به هر دلیل نتوانیم یک روز به صفحه فیس‌بوک‌مان سر بزنیم، انگار چیز مهمی از زندگی‌ روزمره‌مان کم شده است.

اگر محل کار یا دانشگاه یا رسانه‌ای یک یادداشت کوتاه چند خطی از ما بخواهد، انگار جانمان را طلب کرده و می‌میریم تا دو خط یادداشت بنویسیم، ولی هر روز ده‌ها صفحه کامنت و ایمیل و... برای دوستان آشنا و ناآشنا می‌نویسیم و لذتش را می‌بریم!

دیجیتال، نه فقط عکاسی که خود ما را هم تغییر داده است.

+ نوشته شده در یکشنبه 2 آبان 1389 ساعت 11:40 توسط علیرضا‌نیک‌نژاد