50,000 ریال – خرید

53

از موزه‌ی همایونی تا موزه‌ی هنر‌های معاصر ایران / منا زهتابچی

براساس مدارك موجود به نظر مى‌رسد ذهن ايرانى درعهد ناصرى رابطه‌اش با آثار باستانى نوعى رؤيا‌پردازى براى به‌دست‌آوردن گنج بوده است كه عمدتاً اين رؤيا محدود به جواهرات ومسكوكات و فلزات گرانبها مى‌شده و سوداى پيدا كردن گنج در ميان خواص از خود شخص شاه و درباريان گرفته تا عوام و مردم عادى رواج داشته است . درباره گنج و گنج يابى اعتمادالسلطنه مى نويسد: «شاه امروز به امين آباد تشريف بردند. آنچه معلوم شد، مقصود از رفتن آنجا اين بود كه از وقتى كه اين گنج در محمود آباد پيدا شده تمام خيالات مصرف پيدا كردن گنج است و چون امين آباد از اراضى رى است به اين جهت آنجا تشريف بردند و يك نقطه را معين كرده بودندكه اكبرخان نايب ناظر بكند. كنده بود، هيچ بيرون نيامده بود.»