ثمیلا امیرابراهیمی

ثمیلا امیرابراهیمی (۱۳۲۹ تهران) دوره‌ی كارشناسی حقوق را در دانشكده‌ی حقوق و علوم سیاسیِ دانشگاه تهران (۱۳۵۱-۱۳۴۷)، دوره‌ی آموزشیِ حكاكی روی فلز (كالكوگرافی) و چاپ دستی را در مدرسه‌ی عالی طراحی برای هنر و صنعتِ پاریس (۱۳۵۲)، و كارشناسی هنرهای زیبا را در کالج هنرها و صنایع‌دستی كالیفرنیا، اوكلند كالیفرنیا (۱۳۵۷-۱۳۵۳) گذراند. اولین نمایشگاه انفرادی‌اش را در خانه‌ آفتاب، تهران (۱۳۵۱) برپا کرد و از آن پس آثارش را بارها انفرادی و گروهی در داخل و خارج از ایران به تماشا گذاشته است. از زمان بازگشتش به ایران (۱۳۵۷) تاکنون آموزش در کلاس‌های خصوصی‌اش را ادامه داده است.
ثمیلا امیرابراهیمی نوشتن در نشریات را از ۱۳۵۲ با ترجمه چند مطلب در مجلات تماشا و رودکی آغاز کرد. بعد از انقلاب در مجلات آدینه، گردون فعالیت خود را ادامه داد. در دهه‌ی هفتاد با مجله‌ی چیستا (به سردبیری پرویز شهریاری) همکاری طولانی داشت و ترجمه‌های مفصلی درباره‌ی هنر معاصر به رشته‌ی تحریر درآورد. در مجله‌ی “زنان” بیشتر درباره‌ی زنان هنرمند ‌نوشت و مطالبی را نیز ترجمه کرد. بعد از آن کتاب‌های «مجموعه سه کتاب: به شاعر (۱۳۸۳)- هزار تو (۱۳۸۳)- چرخه‌ها (۱۳۸۵)» ؛ کتاب «چهره‌ها و نقاب‌ها، نقاشی‌های ۱۳۵۲- ۱۳۴۶» (۱۳۸۸)؛ کتاب شب‌ها و سایه‌ها (۱۳۹۱) را به عنوان ناشرمولف منتشر کرد.
ثمیلا امیرابراهیمی از اولین شماره با مجله حرفه:‌ هنرمند همکاری‌اش را آغاز و تا شماره ۷۴ بیش از چهل مقاله و یادداشت تألیف و یا ترجمه کرد؛ بی‌دریغ و بی‌توقع. شکل‌گیری و بالیدن ثمیلا امیرابراهیمی در جامعه‌ی هنرهای تجسمی در دهه ۵۰ ایران اتفاق ‌افتاد، دهه‌ای که رویکردهای معطوف به تعهد اجتماعی در فضای روشنفکری دست بالا را داشت. در چنین جَوّی وی خود را مُلزم به انعکاسِ دردها و نیروهای خفته‌ی اجتماعی می‌دید. این برخوردِ متعهدانه به تدریج بدل به نوعی نگاه دلسوزانه و احساساتِ از سرِ همدلی، و نوعِ خاصی از تلاش برای معنابخشی به دنیایِ اطراف شده است.