منصور قندریز / 1339
50,000 ریال – خرید

67

از کلام‌ها و تصویرها / رویین پاکباز

سپهری در مقدمه‌ی کتاب شعرش آوار آفتاب (1340) نوشته بود: «باختر زمین دانش را با نقاشی می‌آمیزد و خاورزمین، شعر را. نگارگر باختر به سایه ـ روشن و دور و نزدیک می‌گراید، پرده‌ساز خاور به نقش ناپیدای جهان. آن به نزدیک، این به بی‌پایانی». اگر سخن او را بپذیریم، ممکن است این پرسش‌ها طرح شود: آیا آن پیوند بنیادین نگارگری قدیم ایرانی و شعر کلاسیک فارسی در نقاشی نوگرا و شعرنو نیز نظیری دارد؟ و آیا مصادیق چنین پیوندی را از جمله در آثار سهراب سپهری، ابوالقاسم سعیدی و منصور قندریز می‌توان یافت؟

این نوشتار کوششی است در جهت بسط پرسش‌های طرح‌شده و نه لزوماً پاسخ‌یابی.