انتشارات حرفه هنرمند
فانی و باقی
نويسنده : مجید اخگر
در آمدی انتقادی بر مطالعه‌ی نقاشی ایرانی

اگر نقاشی‌های مینیاتور ایرانی را تصویر رویای هوش‌ربایی بدانیم که یک عصر تاریخی در مورد خود می‌دیده است، به نظر نمی‌رسد که تحلیل سر راست این رویا بر اساس ویژگی‌های صوری زیبا و افسونگر آن، و یا تفسیر آن با تکیه بر مفاهیمی چون «هنر قدسی»، بتواند ما را به نظام نیروهایی که منجر به شکل یافتن آن شده‌اند برساند. متن حاضر به یک معنا در حکم ایجاد نوعی «تاخیر» در این مسیرهای پژوهشی رایج است. این کتاب بررسی تفضیلی نقاشی ایرانی نیست، بلکه در آن سعی شده است نظریه‌ای طرح شود که می‌تواند برای رسیدن به درکی جامع از نقاشی ایرانی به عنوان یک صورت فرهنگی (در کنار صورت‌های فرهنگی هم‌خانواده‌ای چون ادبیات تغزلی و سنت حکمت اشراقی و عرفان نظری) در ایرانِ سده‌های ـ به تقریب ـ هشت تا دوازده هجری مورد استفاده قرار گیرد.